"ฟังพี่นะจ้าจ๋า... "
"จ้าฟังมาตลอด ฟังมาตลอดจริง ๆ
แล้วจ้าก็บอกตัวเองว่า จ้าไม่รู้อะไรเลย
จ้าเป็นผู้หญิงที่พี่อาร์มเลือก ... ไม่ใช่เหรอ
พี่อาร์ม ถ้าจะไม่พูดทั้งหมด .. ก็ไม่เป็นไร แต่จ้าจะเสียใจมาก ๆ "
เรานิ่ง.. ก่อนจะพูดกับพี่เค้าอีก
"พี่อาร์มมีอะไร บอกน้องหน่อยได้ไหม... "
ตอนนั้นรู้แต่ว่า น้ำตามาจากไหนก็ไม่รู้ .. ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้อยากร้องไห้เลย
ไม่มีการเช็ดน้ำตา ... ไม่มีคำพูดปลอบหวาน ๆ ..
ไม่มีอะไรทั้งนั้น
มีแต่คนสองคนยืนมองกันนิ่ง ๆ ในห้องทำงานของพี่...
นาน ... เท่าไหร่ก็ไม่รู้ ...
..
....
'อึมครึม' ใช่ .... เป็นความรู้สึกอึมครึมที่ทรมาณ ..
ตอนนั้นรู้สึกเหมือน มันเรื่องอะไรกัน ทำไมต้องปิดบังด้วย
...
แล้วจู่ ๆ ... พี่เจเปิดประตูเข้ามาในห้อง ..
ผู้ชายที่เราโตมาด้วยทั้งสองคน ..
ผู้ชายที่เรารู้จักแทบจะทั้งชีวิต และ เป็น 'ทั้งชีวิต' ของผู้หญิงอย่างเรา..
....
.
...
พี่เจเดินเข้ามากอด..
" จ้าจ๋า .. พี่เจกับพี่อาร์มรักน้อง
และสิ่งที่ห่วงที่สุด คือความรู้สึกของน้อง
พี่เจรู้ว่าปิดจ้าไม่ได้ แต่ไม่รู้จะบอกยังไง พี่เจกับพี่อาร์มตอนนี้เครียดมาก
จ้าเป็นน้องพี่เจ จ้าเข้มแข็งนะครับ ..."
แล้วพี่อาร์มก็พูด...เสียงเบาเหลือเกิน
"จ้าจ๋า... ทางนู้นส่งเรื่องมาแล้วว่า พ่อแชมป์..เข้าโรงพยาบาล"
.....
คงไม่เขียนละนะ ว่าเราเป็นยังไงบ้างตอนได้ยินคำนี้...
ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเราร้องไห้หนักแค่ไหน
ไม่รู้ตัวเลยว่าพี่อาร์มกอดเราไว้
ไม่รู้ว่าเค้าก็ร้องไห้อยู่เหมือนกัน
.
.
.
.
....
"พี่เจจะบินวันมะรืน อาร์มจะไปด้วย"
"จ้าไปด้วย"
...อย่าไปเลยนะจ้าจ๋า.. "
" ถ้าพี่อาร์มกับพี่เจไม่ให้จ้าไป จ้าก็จะไปอยู่ดี
แล้วเรื่องนี้ ก็ไม่ใช่เกี่ยวข้องกับพี่แค่สองคน
อย่าใจร้ายทิ้งจ้ารอข่าวอย่างนี้ อย่าทำเหมือนจ้าเป็นคนอื่น จ้ารักพ่อแชมป์เหมือนกันนะคะ "
...............
....
ค่ะ นี่คือสาเหตุที่หายไป
เล่าแบบไม่ประติดประต่อ
เพราะความรู้สึกตอนนี้ไม่ประติดประต่อเลย...
จ้าขอบคุณนะคะ ที่ยังแวะเข้ามาหา เข้ามาทักทาย
ถ้ามีข่าวอะไรเพิ่ม แล้วจ้า ...ไหว กว่านี้ จะรีบกลับมาเขียนเหมือนเดิมค่ะ T-T
ตอนนี้รู้แต่ต้องเข้มแข็ง .. และจะพยายามเข้มแข็ง
....
.
.
พ่อแชมป์จาไม่เป็นอารัย...
